Posts Tagged ‘ βιβλίο ’

Επιστήμη για την επιστήμη ή επιστήμη για την κοινωνία;

«Μα δεν σε ενοχεί καθόλου αυτό;» ρώτησε η Ρόμπυν. «Το γεγονός ότι τα θέματα που μας απασχολούν εμάς τόσο παθιασμένα -για παράδειγμα, το αν η κριτική της μεταφυσικής στον Ντεριντά αφήνει να μπει ο ιδεαλισμός από την πίσω πόρτα ή αν η ψυχαναλυτική θεωρία του Λακάν είναι φαλλοκεντρική ή αν η θεωρία επιστήμης του Φουκώ μπορεί να συμβιβαστεί με τον διαλεκτικό υλισμό, θέματα για τα οποία συζητάμε και διαβάζουμε και γράφουμε ασταμάτητα- δεν σε ανησυχεί που το ενενήντα εννιά κόμμα εννιά τοις εκατό του πληθυσμού δεν δίνει δεκάρα γι’ αυτά;»

David Lodge, Ούτε Γάτα, ούτε Ζημιά

Tell me child…

By Pink Sherbet Photography

By Pink Sherbet Photography

tell me child tell me

of your adventures

before you came to us

for you must know

that everyone here cares

about what comes after death

but no one is concerned

about what happened before birth Συνέχεια

Από την ορατότητα των λίγων στην ορατότητα των πολλών

Οι κοινωνίες του αρχαίου κόσμου και του αρχαίου καθεστώτος ήταν κοινωνίες του θεάματος: Η άσκηση της εξουσίας συνδεόταν με τη δημόσια φανέρωση της δύναμης και της ανωτερότητας του ηγέτη. Ήταν ένα καθεστώς εξουσίας, στο οποίο οι λίγοι ήταν ορατοί στους πολλούς και στο οποίο η ορατότητα των λίγων χρησιμοποιούταν ως μέσο άσκησης εξουσίας στους πολλούς -έτσι όπως, για παράδειγμα, μια δημόσια εκτέλεση στην πλατεία γινόταν θέαμα, με το οποίο η κυρίαρχη εξουσία έπαιρνε εκδίκηση, επικυρώνοντας ξανά τη δόξα του βασιλιά, μέσω της θανάτωσης των εξεγερμένων. Συνέχεια

Έρ. Έσσε: Ντέμιαν

… Μα κάθε  άνθρωπος  δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και εξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό. Για τούτο, κάθε ιστορία ανθρώπινη είναι σημαντική, αιώνια και ιερή. Για τούτο, κάθε άνθρωπος, ενόσω ζει και εκπληρώνει τη θέληση της φύσης, είναι μια ύπαρξη υπέροχη που της πρέπει υπέρτατη προσοχή.

Έρμαν Έσσε, «Ντέμιαν»

Φρ. Νίτσε: Η αιώνια επιστροφή

Ο σταυρός πάνω στον οποίο είμαι καρφωμένος, δεν είναι για να μάθω ότι ο άνθρωπος είναι κακός – να όμως τι φώναξα όπως κανένας ακόμη δεν φώναξε:

Αλίμονο! Πρέπει αυτό που είναι το χειρότερο στον άνθρωπο να είναι τόσο ασήμαντο! Αλίμονο! Πρέπει αυτό που είναι το καλύτερο στον άνθρωπο να είναι τόσο ασήμαντο!

Η αηδία που νιώθω για τον άνθρωπο – ιδού το τέρας που με έπνιγε μόλις γλίστρησε μέσα στο λαρύγγι μου. Κι αυτός ο λόγος του Προφήτη: «Όλα είναι ισάξια, τίποτε δεν αξίζει τον κόπο, το ειδέναι μας πνίγει». Συνέχεια

Αλ. Καμύ: Ο ξένος

«… Οι εφημερίδες μιλούσαν συχνά για ένα χρέος που οφείλαμε στην κοινωνία. Θα ‘πρεπε, κατά τη γνώμη τους, να το ξεπληρώνουμε. Αυτό, όμως, δεν λέει τίποτε στη φαντασία. Εκείνο που μετράει είναι η δυνατότητα απόδρασης, ένα άλμα έξω από το αδυσώπητο τελετουργικό, ένας φρενιασμένος αγώνας δρόμου που ενθαρρύνει όλες τις πιθανότητες της ελπίδας. Φυσικά, η ελπίδα ήταν να με σκοτώσουν σε μια γωνιά του δρόμου, καθώς θα έτρεχα, με μια αδέσποτη σφαίρα. Όταν όμως το καλοσκεφτόμουν, τίποτα δεν μου επέτρεπε τέτοια πολυτέλεια, όλα μού την απαγόρευαν, ο μηχανισμός με παγίδευε πάλι».

Αλμπέρ Καμύ, «Ο ξένος»